DATA: | KATEGORIA: zaburzenia | TAGI:

Bigoreksja (inaczej: dysmorfia mięśniowa) to zaburzenie psychiczne, które związane jest ze zniekształconym obrazem własnego ciała. Osoby chore wciąż postrzegają siebie jako zbyt mało umięśnione, przez co dokładają wszelkich starań, żeby uczynić je większym i bardziej umięśnionym. W tym celu stosują ciężkie ćwiczenia fizyczne, niejednokrotnie spędzając długie godziny na siłowni lub ćwicząc w domu, a także stosując dodatkową suplementację, mającą zwiększyć przyrost masy mięśniowej. Bigoreksja nosi też pewne znamiona zachowań obsesyjnych. Osoby chore nadmiernie koncentrują się na problemie własnej masy mięśniowej, z czasem tracąc zainteresowanie innymi obszarami życia. Zdarza się, że głównym zajęciem chorych, które powtarzają na co dzień przez mnóstwo czasu jest nagminne przeglądanie się w lustrze oraz ćwiczenia siłowe.

Jeżeli ktoś słyszał o bigoreksji, często wyobraża sobie, że reprezentują ją osoby popisujące się ogromnymi muskułami na siłowniach czy zawodach kulturystycznych. Tymczasem rzeczywistość jest nieco inna, ponieważ osoby chorujące na bigoreksję przeważnie wstydzą się własnego ciała. Wciąż uważają, że jest one zbyt chude i zbyt mało umięśnione nawet, jeśli masa ich tkanki mięśniowej zdecydowanie przekracza poziom przeciętny. Zdarza się nawet, że osoby chore nie chcą odsłaniać swojego ciała, nosząc luźne, workowate ubrania, które jednocześnie zdają się optycznie powiększać ich ciało – dzięki temu próbują sprawiać wrażenie, że ich sylwetka nie jest tak wątła, jak sobie wyobrażają.

Przyczyny

Największe tendencje do przejawiania symptomów bigoreksji mają młodzi mężczyźni, w wieku około 20. roku życia. Przyczyny tego zaburzenia, podobnie jak każdego problemu natury psychicznej, mają złożony charakter. Psychologia najczęściej tłumaczy powstanie różnych zaburzeń poprzez uwzględnienie wpływu dwóch obszarów: indywidualnych cech jednostki (osobowości, wczesnodziecięcych doświadczeń, wrażliwości, podatności na trudności itp.) oraz wpływu środowiska. Aspektem środowiskowym, który może przyczyniać się do powstawania bigoreksji jest prawdopodobnie aktualna kultura i trendy promowane przez masmedia oraz Internet. Kult szczupłych aktorek i wychudzonych modelek przyczynił się do zmiany społecznego kanonu piękna, promując coraz większą chudość i przyczyniając się do zmian w obrazie ciała i powstawania anoreksji wśród kobiet (choć zdarzają się także mężczyźni chorujący na to zaburzenie). W podobny sposób kult masy mięśniowej może sprzyjać kulturowej presji na dążenie do ideału muskularnej sylwetki, który jest nieosiągalny, ponieważ zawsze jeszcze można coś poprawić.

Terapia

Bigoreksja prowadzić może do poważnych konsekwencji na tle zdrowotnym. Podobnie jak inne zaburzenia psychiczne, leczy się ją za pomocą profesjonalnej psychoterapii. Podczas spotkań terapeuta będzie miał za zadanie pomóc choremu w odzyskaniu realnego obrazu własnego ciała, czego konsekwencją może być zmniejszenie koncentracji na ciągłych ćwiczeniach i poprawianiu własnej muskulatury a także wzrost akceptacji własnego ciała. Ponieważ bigoreksja jest chorobą, która odbija się nie tylko na psychice, ale także na ciele, potrzebna może okazać się współpraca z innymi dodatkowymi specjalistami, jakimi jak lekarz, dietetyk czy psychodietetyk. Czasami do leczenia włącza się także farmakoterapię.

W naszym ośrodku prowadzimy psychoterapię indywidualną oraz grupową:

  1. https://www.terapiapoznan.pl/psychoterapia-indywidualna/
  2. https://www.terapiapoznan.pl/grupy-terapeutyczne/

Agata Przybylska – absolwentka psychologii na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza, studentka dietetyki w Akademii Wychowania Fizycznego im. E. Piaseckiego.

Główne zainteresowania: psychologia kliniczna, psychodietetyka, psychologia osiągania celów, zaburzenia odżywiania.

Literatura:

1. Andruszko R., Ogden J.,”Psychologia odżywiania się: od zdrowych do zaburzonych zachowań żywieniowych”, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2011.
2. Łuszczyńska A.,” Psychologia sportu i aktywności fizycznej: zagadnienia kliniczne”, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2011.